Jednym z elementów, bez których trudno sobie wyobrazić Wigilię, jest choinka. Może trudno w to uwierzyć, ale w Polsce środkowej i południowej jeszcze w latach 30-tych XX w. choinki były rzadkością. Zwyczaj ubierania drzewka na Święta pochodzi z Niemiec z ok. XVI w. i przywędrował do nas głównie poprzez dawne ziemie pruskie – Pomorze, Warmię, Mazury i Śląsk. Choinki pojawiły się najpierw w domach mieszczańskich, a dopiero potem trafiły na wsie.

Kwas buraczany można wykorzystać w przygotowaniu barszczu. Należy sporządzić wywar z włoszczyzny (selera, pietruszki, marchwi, pora, cebuli) i obranych, pokrojonych na cienkie plastry czerwonych buraków. Wywar doprawiamy 10 ziarnami pieprzu czarnego, 2 ziarnami ziela angielskiego i niewielkim kawałkiem liścia laurowego. W oddzielnym garnku gotuje się 8-10 dkg suszonych grzybów do uszek, najlepiej prawdziwków. Wywary z warzyw i grzybów należy przelać przez sitko i połączyć, a następnie dodać odpowiednią ilość kwasu buraczanego, według własnego uznania (zwykle 0,5 l kwasu na 1,5 l wywaru). Barszcz należy doprowadzić do wrzenia, ale nie gotować, by nie stracił koloru (w razie potrzeby można go poprawić sokiem z utartego surowego buraka). Na koniec doprawiamy barszcz solą, cukrem i sokiem z cytryny.

Bigos to danie, bez którego trudno sobie wyobrazić Wigilię. Zwykle bigos wigilijny jest postny, ale niektórzy przygotowują też bigos staropolski na wywarze z mięsa. Co więcej, przygotowanie bigosu jest uzależnione od tradycji wyniesionych z domu, gdyż każda gospodyni robi go po swojemu.

Kuchnie narodowe w skali całego świata mocno się różnią. Można by pomyśleć, że podobne różnice znajdziemy w wigilijnym menu. Po części jest to prawdą. Istnieje jednak coś, co znajdziemy na większości świątecznych stołów, niezależnie od regionu i kraju. Są to bakalie. W wielu krajach znajdziemy też słodkości na bazie miodu lub inne – przyprawione, chrupiące i słodsze niż zwykle.

Kutia to jedno z 12 postnych dań wigilijnych, prawdziwa królowa stołu na wschodnich kresach Polski, tradycyjne danie wigilijne w kuchni dawnej Rusi. Zadziwia fakt, że mimo to nie wiemy, skąd się wywodzi przepis na kutię, ani nie znamy pochodzenia samego słowa. M. Arct w swoim „Słowniku ilustrowanym języka polskiego” z 1916 roku pisze, że kutia to „wieczerza w wigilię Bożego Narodzenia; kasza z makiem słodzonym, na tę wieczerzę gotowana”. Kutia, którą znamy, nie opiera się jednak na kaszy, ale na pszenicy. Żeby było jeszcze zabawniej, przepisów na jej przygotowanie jest bardzo wiele.

W okresie Bożego Narodzenia do łask wracają zapomniane nieraz w naszej kuchni przyprawy korzenne. Dodajemy je do ciast i mięs, ale nie tylko. Ostatnio coraz popularniejsze robią się przeróżne mieszanki herbat z ziołami. Nic dziwnego! Takie napoje mają działanie rozgrzewające, dlatego zima to najlepszy czas na ich odkrycie!

Mało kto zna imiona prawdziwych reniferów Mikołaja, towarzyszących mu w jego niezliczonych dalekich podróżach. Poznaliśmy je specjalnie dla Was :

TV Santa Niedaleko od Kuusamo przekroczyć można krąg polarny. Przy drodze na północ na samym kręgu znajduje się wioska Świętego Mikołaja w Rovaniemi gdzie działa urząd pocztowy (Santa Claus Main Post Office, FIN-96930 Arctic Circle), do którego dzieci z całego świata nadsyłają co roku miliony listów.Można stąd wysłać kartkę do domu z oficjalnym znaczkiem ŚW. Mikołaja. W tym wlasnie miejscu mozna poddac się zwyczajowu przejscia Kola podbiegunowego.. Można odwiedzić sklepy z pamiątkami i lapońskim rękodziełem – najlepsze, jakie istnieją